background image
 
*

Na EYOF en EJK blijven zwemmen. Tien vragen aan en antwoorden van Josien Wijkhuijs

Door: Jos van Kuijeren   |   Bron: o.a. University of Nevada   |   04/11/2020
Na EYOF en EJK blijven zwemmen. Tien vragen aan en antwoorden van Josien Wijkhuijs
Josien Wijkhuijs

Josien Wijkhuis (21) behoorde al jong tot de Nederlandse jeugdtop. Zij kwalificeerde zich als 14-jarige voor de EYOF 2013 in Utrecht en vervolgens behoorde zij ook bij de EJK-afvaardigingen in Bakoe 2015 en 2016. In Bakoe bij de Europese Spelen, gold dat toernooi als EJK. In Azerbeidzjan behaalde zij op de 4x100 vrij en 4x100 wissel zilver met de Nederlandse ploeg. Haar erelijst telt twee Nederlandse seniorentitels op de 50m rugslag.


Voor veel van haar ploeg en/of leeftijdsgenoten waren die toernooien eindstation. Josien wilde méér, maar de stap naar seniorentoernooien was niet één, twee, drie gezet. Het RTC Drachten, waar Kees Robbertsen de scepter zwaaide, was toch niet de omgeving waarin zij zich als zwemster niet helemaal happy voelde. Zij koos liever haar eigen weg bij het ORT van Orca. Zij trainde daar bij Henri Koek en Ronald Veenstra. In de jaren daarvoor kwam zij ook enkele jaren uit voor DZ&PC. Haar eerste vereniging was FZC’54 in haar woonplaats Franeker.




EJK-zilver 4x100m wisselslag estafette met v.l.n.r. Iris Tjonk. Tes Schouten, Josien Wijkhuijs en Marrit Steenbergen. Foto website Josien Wijkhuijs


Maar zij bleef zwemmend de wereld verkennen nationaal en internationaal. Zo liet zij zich inschrijven bij de wedstrijden van de Mare Nostrum tour in o.a. Canet en Rousillon en Barcelona in 2017. Bij de Swimming World Cup in Eindhoven 2017 zwom Friezin op de 50m vlinderslag een limiettijd voor de EK korte baan in Kopenhagen, maar anderen waren sneller. In Eindhoven trof ze wel geïnteresseerde coaches uit de USA en met één van hen legde zij contact en dat leidde tot een scholarship aan de Universiteit van Nevada, waar zij nu tweedejaars is.



Wat was de reden om naar de Verenigde Staten te gaan?
Ik zwom voor ZV Orca uit Leeuwarden en had in juni 2018 mijn opleiding CIOS afgerond. Mijn zwemprestaties zaten nog altijd in de lift en ik wilde mij nog blijven verbeteren. De combinatie van een vervolgstudie en op topniveau blijven zwemmen was voor mij in Nederland moeilijk. Ook was ik toe aan nieuwe uitdagingen en levenservaringen. Ik had al veel op moeten offeren voor mijn zwemsport. Nu opende mijn zwemprestaties de deuren voor een avontuur in Amerika.


Waarom specifiek Reno?
Het zwemteam van de Universiteit van Reno is internationaal georiënteerd. Ze draaien redelijk hoog mee in de hoogste divisie (D1) van de NCAA. Reno ligt op de grens van California in Nevada omringd door bergen en nog geen uur rijden van Tahoe, een nationaal park.  Het klimaat is erg aantrekkelijk, meer dan 300 ‘zon’dagen per jaar en deze biggest little city of the world ligt op 1.400 meter hoogte boven zeeniveau. De universiteit is modern maar is net als de stad niet zo massaal dat je er verloren raakt. De universiteit van Nevada Reno heeft een goedlopend educatie departement, de PABO,  en de studiebegeleiding sprak mij ook erg aan.


Mooie omgeving om te relaxen en passend bij de ambitie van Josien Wijkhuijs


Hoe ziet het team eruit waar je mee traint?
Het team bestaat uit 21 meiden inclusief 3 schoonspringsters. De meiden komen uit Polen (2), Zweden, Nieuw Zeeland, Mexico, Brazilië, Canada en uit allerlei Staten van Amerika. We hebben 2 zwemcoaches en een krachttrainer.


Wat zijn de specifieke verschillen tussen de trainingsaanpak daar en wat je in Nederland gewend bent?
Bij ZV Orca zwommen we heel veel meters. Veel duurtraining. In de Amerika trainen sprinters zoals ik veel meer interval.


Merk je dat je beter wordt van de training in jouw team?

Ik vind de aanpak goed bij mij passen, afgelopen jaar ben ik explosiever geworden in mijn starts en in het zwemmen. Het team traint op hetzelfde niveau en onze tijden in trainingen zijn gelijk, we kunnen elkaar goed uitdagen om het beste uit onszelf en elkaar te halen. De concurrentie onderling in het team is er niet. We hebben een klein team en iedereen gaat naar de uitwedstrijden.

Het team staat voorop bij het Amerikaanse universiteitszwemmen. Foto Website UvanN


Wat kunnen ze in Reno van de Nederlandse zwemmers leren?
In Amerika staat het team voorop. Om internationaal mee te kunnen is individuele aandacht noodzakelijk. Voor de Universiteiten is de NCAA competitie en de teamprestatie het allerbelangrijkste. Er is weinig aandacht om de puntjes op de i te zetten om techniek bij te schaven en in de slijten. Men traint vooral op wedstrijdintensiteit.


Vertel eens over de wedstrijden, die je hebt gezwommen en hoe het er aan toe gaat. Bijvoorbeeld ook het reizen.
Het zwemseizoen begint in september en eindigt in februari met als afsluiter van de competitie de Conference finale. In deze tijd hebben we onze dual meets, dat betekend dat twee universiteiten tegen elkaar zwemmen. We vliegen dan naar de Universiteit en zwemmen een wedstrijd tegen de Universiteit. Meestal komen we de dag ervoor aan en is het één dag competitie. De tegenstanders zijn altijd erg goed; om te winnen moet je altijd op je best zijn. De verschillen kunnen erg klein zijn en het gaat om de ranking, dus goed finishen! ,,Afgelopen seizoen ben ik onder andere naar Las Vegas, New Mexico (Albuquerque), Washington State (Pullman), Minnesota (Minneapolis) en Texas (Houston) gevlogen.”


Wat is tot nu toe het belangrijkste wat je hebt geleerd of opgestoken van je verblijf in de USA?
Het belangrijkste wat ik heb geleerd is dat je altijd scherp moet zijn, in het zwembad maar ook daarbuiten. De Amerikaanse competitie is groot, om de beste te zijn kan je je geen foutje veroorloven. Dit maakt het altijd spannend en houdt je bij de les. Amerika is een heel ander land en daar leer ik veel van. Ik heb nooit eerder op mezelf gewoond, en begon aan de andere kant van de wereld. Er valt veel te regelen, visums en identiteitsbewijzen, woningen, een auto en zelf eten koken. Ik ben in korte tijd erg zelfstandig geworden.




Hoe ziet jouw seizoen er verder uit nu?
Normaal gesproken kom ik in december thuis voor kerst en het ONK, dit jaar blijf ik in Amerika vanwege corona. In mei hebben we de examens en daarna kan ik weer naar Nederland. Ik probeer zoveel mogelijk op een 50m bad te racen in Nederland, omdat ik daar weinig kans voor heb in Amerika. En ik hoop dat we weer wedstrijden kunnen zwemmen.


En wat is het doel aan de horizon?
Mijn doel in Amerika is om met het team Conference kampioen te worden, vorig jaar werden we tweede in de finale. Individueel me kwalificeren voor de NCAA-finalewedstrijd en ik ga voor het school record op de 50 vrijeslag, 100 vlinderslag en de 100 rugslag. Naast mijn Amerikaanse doelen wil ik internationale wedstrijden zwemmen en me meten met de wereldtop.


In het kader van de teambuillding paste crowdfunding om badkleding van een uitstekend merk (Speedo) aan te prijzen om dit te kunnen aanschaffen. In Nederland maakte Josien de laatste jaren deel uit van Team Speedo NL. Foto via Facebook Josien Wijkhuis





Reacties:

  • Nog geen reacties aanwezig.

U dient ingelogd te zijn om een reactie te kunnen plaatsen.



Gerelateerde berichten:

  • Geen gerelateerde berichten.