WK korte baan Indianapolis 2004
Kinderkoor zingt volkslied voor wereldkampioene
Print
Mail een vriendAD Sportwereld was in de persoon van verslaggever Renze Lolkema, die in Indianapolis was om basketballer Rick Smits te interviewen, getuige van de wereldtitel van Marleen Veldhuis. Van zijn hand is onderstaande bijdrage. Inmiddels heeft Rick Beerendonk de race van Marleen compleet met huldiging en Wilhelmus geparkeerd bij Multimedia. Daar staat ook het interview met het Sportjournaal bij aankomst op Schiphol.
Tal van volksliederen schalden de voorbije dagen door die schitterende met water volgelopen basketbalhal van Indianapolis. Gezongen door een kinderkoor dat op elke hymne flink had geoefend, voor een uitzinnig publiek bij de wereldkampioenschappen kortebaan. Gisternacht klonk zelfs het Wilhelmus.
Marleen Veldhuis geniet van het Wilhelmus Foto Patrick Kraemer.
Het Nederlandse volkslied was voor Marleen Veldhuis, een 25 jaar geleden in het Twentse Borne geboren groeibriljant. Haar wereldtitel op de 50 meter vrije slag was even mooi als onverwacht.
Zes weken geleden maakte Veldhuis op de Zomerspelen van Griekenland weinig indruk in het Olympische zwembad. Ze won weliswaar brons, maar als onderdeel van de estafetteploeg. En dat kwartet had vooral de inbreng van Inge de Bruijn nodig om een medaille aan Athene over te houden.
Gisternacht liet Veldhuis de wereld, anderhalve maand later dan gepland, dan toch versteld staan. Ze klopte een sterk veld (met onder meer de Zweedse wereldrecordhoudster Therese Alshammer en de achtvoudig Olympisch estafette-kampioene Jenny Thompson) op overtuigende wijze.
,,Het mooiste is om aan te tikken en dan te zien dat je op dat moment de snelste bent'', lachte Veldhuis, nadat ze in het 25 meterbad de 50 meter in 24,41 had afgelegd. ,,Dan kijk je op en kun je je ogen amper geloven.''
De Australische Lisbeth Lenton (24,54) pakte het zilver, Alshammer legde beslag op het brons (24,63). De gouden race van Veldhuis was overigens rechtstreeks in heel de Verenigde Staten te zien. Dat had alles te maken met Jenny Thompson. De succesrijkste Amerikaanse Olympische sportster ooit - ze won haar acht gouden medailles alle in estafettenummers - nam in die race met een zevende plaats afscheid van de zwemsport.
,,Ik wist dat niet eens'', zei Veldhuis even later. ,,Maar ook al had ik het geweten, dan nog had het me niets gedaan. Je geeft op een WK geen cadeautjes weg.''
Dat deze WK zo snel na Athene kwam, deerde haar niet. ,,Ik heb twee weken niets gedaan, waarvan ik nog een week in Athene was. Nou, dat was niet erg, hoor. En de laatste weken heb ik één keer per dag getraind, voor de WK. Genoeg dus, zo blijkt vandaag'', aldus Veldhuis, die vorig jaar bij de EK kortebaan in Dublin haar eerste internationale zwemgoud won.
,,Ik wil niet zeggen dat Marleen in Athene door het ijs is gezakt'', sprak haar trainer Fedor Hes in Indianapolis, ,,maar het viel natuurlijk wel tegen. Toch waren de Olympische Spelen belangrijk voor haar ontwikkeling. De grootte van zo'n evenement, de impact van zo'n toernooi, het maakte een enorme indruk op haar. Maar topsport is ook een proces. Zoals het in Athene ging, zal het haar niet nogmaals gebeuren.
,,Marleen is zo enorm getalenteerd, ze staat nog maar aan het begin van haar fysieke ontwikkeling. Haar bovenlijf moet bijvoorbeeld sterker. Dat is een kwestie van trainen. En verder kan haar keerpunt beter. Bovendien moet ze leren langer onder water te blijven. Nu maakt ze een slag extra. Dat scheelt honderdsten van een seconde. En kijk eens naar de uitslag op deze afstand. Je wordt wereldkampioen op honderdsten van een seconde.''
Voor Veldhuis werd dus het Wilhelmus gespeeld. Eentje met Amerikaanse tongval. En toch ook met een harde g ('den vaderland getrouwe'). Veldhuis: ,,En ik was volgens mij van doetsen bloed. Ik moest er wel om lachen. Nou ja, wat maakt het uit. Ik vond het al ongelooflijk dat het voor mij werd gespeeld. Voor mij, kun je je het voorstellen? De snelste ter wereld, op dit moment. Dit voelt echt super.''
