In het Sportjournaal van zaterdag 12 juli was deze reportage te zien:
Bij de afscheidsbijeenkomst in het Dorint Hotel bij Schiphol-Oost was ook een NOS-ploeg aanwezig om beelden te schieten en opnamen te maken. Pieter van den Hoogenband denkt zichzelf te kunnen verbazen bij de Olympische Spelen in Beijing. Dat vertelde de drievoudig olympisch kampioen aan Vlado Veljanoski van het NOS Sportjournaal. Van den Hoogenband behoorde tot de groep van zeventien zwemmers en hun begeleiders, die na een gezamenlijke bijeenkomst en lunch in, vertrok voor een trainingskamp van drie weken in Hong Kong. Robin van Aggele ontbrak nog op het appèl; hij vertrekt volgende week zondag.
Gezien de te verwachten grote drukte op de luchthaven Schiphol was gekozen voor het 'Dorint' als vertrekpunt. Daar ook waren ouders, familie en vrienden om afscheid te nemen van de Olympiagangers.
Nog even klaar staan voor een plaatje. Foto Peter van Velthoven
De eerste die na teammanager Aad van Groningen (wat heeft die man een werk verzet!) arriveerde was Mitja Zastrow, die vanuit Wuppertal kwam aanrijden met zijn vader. Hij zei over het vertrek naar het Verre Oosten: "Omdat het heel ver weg is en het tijdsverschil zes uur is moet je nu een maal vroeg naar die bestemming heen gaan om kunnen acclimatiseren. Als het in Europa was geweest zou ik liever een week van te voren heengegaan zijn, maar dit wordt zeker een leuke tijd omdat we het in de ploeg heel erg goed met elkaar kunnen vinden."
Hij werd al snel gevolgd door Marleen Veldhuis. Zij heeft al een keer Olympische Spelen meegemaakt. En veel spanning voelt ze nog niet. Toch merkt ook zij dat het geen gewoon toernooi is: "Voor iedere zwemmer zijn olympische spelen het grootste toernooi. Ik wil hard zwemmen en heb er zin in; laat maar komen." Nu vier weken voor de Spelen is die wedstrijdspanning er nog niet natuurlijk. Wel heeft zij de Amerikaanse trials gevolgd. "Ja, ik ga zwemmen tegen Dara Torres. Vorige keer toen ik tegen haar uitkwam, zwom ik een wereldrecord. Hopelijk kan ik dat herhalen! Maar het gaat niet om leeftijd. Er zijn nog een heleboel goede zwemsters. En allemaal verschillend in leeftijd".
Voor Marleen Veldhuis is de 4x100 meter vrije slag aan het begin van het toernooi naast de individuele 50 en 100 meter vrije slag een hoofdnummer. "Die estafette heel speciaal. Historisch gezien is er steeds fantastisch gepresteerd op dit nummer. We hebben het wereldrecord in handen en staan er goed voor en ik denk dat we nog een stukje sneller kunnen gaan."
Marleen Veldhuis is nuchter over de kansen van de Nederlandse ploeg. "Amerika en Australië zijn onze voornaamste concurrenten, maar je wint niet zomaar een medaille. Natuurlijk, we staan er goed voor. Er is binnen de ploeg een gezonde concurrentie. We hebben er allemaal veel zin in!".
Ranomi Kromowidjojo is met haar 17 jaar de jongste in de afvaardiging. "Het voelt goed om nu weg te gaan, maar ook een beetje raar. Het is heel spannend omdat het toch om olympische spelen gaat, het grootste van het grootste, al kan ik me er nog geen voorstelling van maken." Voor de Groningse zijn het de eerste OS, maar dat imponeert haar niet: "Ik heb altijd goed kunnen omgaan met wat er gebeurt tijdens de grote toernooien. Ik zie wel wat er op mij afkomt." Ranomi is één van de kandidaten voor de estafetteploeg 4x100 meter vrije slag. Zij was er al bij Boedapest, toen Nederland zilver behaalde en later als bronswinnares bij de WK in Melkboeren. Sinds de EK in Eindhoven staat er ook een wereldrecord op haar conto.
Ook Inge Dekker is vol optimisme vertrokken. "Ik heb twee weken last gehad van een elleboogblessure en geen 'armen' kunnen zwemmen, maar nu gaat alles weer goed.
Het echte olympische gevoel komt pas als we het dorp betreden. Het zal wel anders zijn dan Athene, maar tijdens het toernooi zwem je tegen mensen, die je altijd tegen komt." Uiteraard is voor Inge Dekker de estafette heel belangrijk. Zij heeft net als Marleen Veldhuis een basisplaats. "We hebben een kans om te winnen, maar daar moeten we wel voor zwemmen!" . En de 100 vlinder? "Als ik een pr zwem moet ik in de buurt komen van medailles. De teleurstelling van de EK heb ik van me afgezet".
"De ploeg staat er goed voor. Iedereen is fit Laatste trainingsresultaten zijn zeer goed, zal dat is ook nodig, want anders heb je niets te zoeken in Beijing", stelt een als altijd positief ingestelde Jacco Verhaeren. "Het is prettig dat het in de training de kant op gaat, die je graag wilt."
"Waarom al zo lang van te voren naar Azië en Hong Kong? Het was wel even zoeken, maar Hong Kong is in veel opzichten een goede plek. We wilden graag buiten trainen en dat kunnen we aan de buitenkant van de stad. Qua luchtvochtigheid en temperatuur is dit vergelijkbaar met Peking. We gaan wedstrijdspecifiek trainen met het accent op snelheid en raceverdeling."
Hong Kong ligt ook in dezelfde tijdzone als Peking. Dat betekent dat het ingezette regiem rond het jetlagprotocol en de dagindeling is voortgezet. Dat wil zeggen rekening houden met maaltijden, tijden van naar bed gaan en opstaan. Daarbij dus gebruikmakend van de dingen die we in Nederland hebben gedaan in verband met het verschuiven van de piekprestatie naar de ochtend."
Nu hij voor 'de eerste maal naar zijn vierde Olympische Spelen gaat' kan Pieter van den Hoogenband ook terugkijken. Het grote verschil met de voorgaande Spelen was altijd het kleine rijtje kanshebbers. In '96 was er het duel Popov Hall en vier jaar eerder, toen ik nog een broekie was en alles op de televisie volgde ging het om Popov of Biondi. En ook in Sydney waren we maar met een paar, weer Popov, maar ook Klim en behoorde ik tot de favorieten. In Athene ging het uiteindelijk tussen Schoeman en mijzelf. Nu is er een rits aan mannen, die allemaal haast even sterk zijn . In de series zal je al hard moeten zwemmen. Er zijn er zeker twaalf die in potentie de finale kunnen bereiken. Dat is mooi en dat hoort bij een toptoernooi!"
Over de badkleding heeft hij de beslissing genomen. Het wordt de LZR, maar over het wel of niet starten op de 200 vrij geeft Van den Hoogenband nog geen uitsluitsel. "Het gaat zo lekker in de training. Als ik dit nummer moet laten vallen, dan zal het met veel pijn in het hart zijn."
In de bus richting luchthaven is Manon van Rooijen al zichtbaar aan het genieten. "Dat ik er bij mag zijn stemt me heel dankbaar. Acht jaar geleden heb ik een medaille gewonnen in Sydney. Na EJK en EK leek het allemaal vanzelf te gaan. Toen zei ik al, dat ik de volgende Spelen bewuster wilde meemaken. Maar ik miste Athene na een ernstige schouderblessure."
Ondanks die tegenslag, waarna zij nog wel meer hobbels moest nemen, is de onlangs 26 jaar geworden Van Rooijen erin blijven geloven. "Dit seizoen heb ik er bewust naar toegewerkt om mij te plaatsen. De bedoeling was individueel, maar goed, op de estafettes is ook heel mooi. Ik wel het beste uit mezelf halen, want daar gaat het tenslotte om."