Specials:
NK Sprint
EJK Helsinki
EK Boedapest

Pieter van den Hoogenband toch niet naar WK

door Jos van Kuijeren - 27/05/2005, 06:49u.
Bron: AD Sportwereld  Print Mail een vriend

Pieter van den Hoogenband kan door de naweeën van een hernia-operatie voorlopig niet op hoog niveau trainen. Bovendien wil hij niet het risico lopen dat hij zichzelf zó forceert, dat zijn carrière in gevaar komt. Daarom heeft hij besloten dit jaar niet mee te doen aan de wereldkampioenschappen in Montreal.

In zijn column voor AD Sportwereld hieronder maakt Pieter zijn besluit openbaar en gaat hij dieper in op de achtergronden.

"Voor het eerst sinds de Europese kampioenschappen in Wenen in 1995 zal ik ontbreken bij een internationaal titeltoernooi. Ik heb besloten dat ik in juli niet naar de WK in Montreal ga.

Artsen hebben mij uitgelegd dat ik ontverantwoorde risico's neem als ik na mijn hernia-operatie zou deelnemen aan dat evenement. De boodschap was duidelijk.
De ingreep aan mijn rug, begin deze maand, is goed geslaagd. De wond aan de buitenkant is genezen, de pijn verdwenen. Ik voel me ook heel erg goed. Soms zwem ik alweer 4 kilometer per dag, maar niet op volle snelheid. Snelle starts en keerpunten vermijd ik. Als ik mezelf nu explosief belast, kan ik onherstelbare schade aan mijn lichaam aanrichten. Ik heb er alles voor over om dat te voorkomen.

Ik ben erg geschrokken van de mededeling dat ik iets in mezelf kapot kan maken. Het is mij duidelijk gemaakt dat ik een forse operatie heb ondergaan en dat ik de revalidatie zeer serieus moet nemen. Stapje voor stapje zal ik de training weer opbouwen. Ik wil volledig hersteld zijn, voordat ik mijn carrière voortzet.

Ik ben positief en optimistisch ingesteld. Dat maakte het extra moeilijk om af te zeggen voor de WK. Vanaf mijn negende, toen ik met zwemmen begon, heb ik elke zomer meegedaan aan één of ander toernooi. Sinds de Europese kampioenschappen in 1995 heb ik 50 internationale medailles gewonnen, waarvan 21 gouden. Ik had daar over twee maanden dolgraag op een individueel nummer een eerste echte wereldtitel aan toegevoegd. Daarvan komt het helaas niet.

De volgende WK zijn in 2007 in Melbourne. Mijn Australische vriend Michael Klim, die dezelfde blessure heeft gehad als ik, raadde me aan het voorlopig rustig aan te doen. Hij zou het ook wel leuk vinden als ik mijn eerste individuele wereldtitel zou veroveren in zijn stad.

Toch zal het vreemd zijn te ontbreken bij de WK in Canada. De wereldkampioenschappen zijn fantastisch, maar er is één nóg belangrijker toernooi. Ik zet alles op de Olympische Spelen van Peking. In 2008 wil ik mijn vierde Olympische titel veroveren.

Ik wil in China de eerste zwemmer in de historie worden die voor de derde achtereenvolgende keer goud wint op het koningsnummer, de 100 meter vrije slag. Bovendien heb ik in mijn achterhoofd dat ik ooit mijn wereldrecord op die afstand nog scherper wil stellen.

Met zulke ambities mag je op dit moment geen risico's nemen. Ik zal me de komende maanden daarom inhouden en me richten op wat leuke wedstrijdjes aan het eind van het jaar. Want als sporter moet je wel altijd een doel hebben waarvoor je traint.

Ondertussen doet het me goed dat er zoveel mensen met mij meeleven. Na mijn operatie krijg ik veel hartverwarmende reacties. Dat begon al in het ziekenhuis in Den Haag, waar specialist Wilco Peul mij snel en vakkundig heeft behandeld. Wanneer je bijkomt uit de narcose, voel je je hulpeloos in een ziekenhuisbed, maar de verpleging heeft mij enorm gesteund.

Philips-topman Gerard Kleisterlee en zijn vrouw Annemieke stuurden ook direct een grote bos bloemen en toonden zich zeer geïnteresseerd. Net als de mensen van Nike en mijn andere sponsors.
En zij niet alleen. Wanneer ik dagelijks als onderdeel van mijn revalidatie twee uur wandel, moedigen wildvreemde voorbijgangers mij aan. Ze steken vanuit de auto een duim naar mij op. Of lopen of fietsen een stukje met me mee en wensen me een spoedig herstel toe.

Het zal nooit wennen en ik beschouw het als een enorme eer dat mensen mij bedanken voor de mooie sportmomenten die ik hen heb bezorgd. Het is een nog grotere stimulans wanneer ze mij deze dagen laten weten dat ze het fijn vinden mij weer te zien lopen.

'Als je wint, heb je vrienden', hoor je vaak, en dat heeft dan een negatieve ondertoon. Ik realiseer me nu dat ik, ook als het even tegenzit, niet alleen sta.
Natuurlijk sport ik voor mezelf, maar de mensen die zo hartstochtelijk met me meeleven wil ik graag iets teruggeven. Dan kan alleen door tijd te nemen voor mijn herstel om straks weer ouderwets door het water te rauzen.

Andere nieuwsberichten over dit onderwerp:

All contents copyright
© Zwemkroniek.com
All rights reserved



30 juli 2000
Dat Thijs van Valkengoed bij de EJK in Duinkerken het goud pakt op de 200 m.schoolslag is op z'n minst een verrassing. De 17-jarige zwemmer uit Lelystad wint in 2.17.25.
Dat Thijs van Valkengoed bij de EJK in Duinkerken het goud pakt op de 200 m.schoolslag is op z'n minst een verrassing. De 17-jarige zwemmer uit Lelystad wint in 2.17.25.