EK lange baan Berlijn 2002
Duitsers sluiten verguisd idool weer in de armen
Print
Mail een vriendWie de afgelopen dagen door de catacomben van het Europabad in Berlijn wandelde, waande zich in een vleugel van het Duits historisch zwemmuseum. In de gang tussen perscentrum en het wedstrijdbad had de organisatie vol ijver de krantenknipsels over de Duitse zwemsuccessen aan de muur gehangen. Een vluchtige blik langs de steeds vetter worden koppen gaf een aardig beeld van de wijze waarop de (boulevard)pers in Duitsland een sportster eerst zorgvuldig met de grond gelijk maakt, om haar vervolgens in welgeteld één week tijd op een voetstuk te plaatsen die in het verleden in het voormalige Oost-Berlijn slechts was voorbehouden aan Marx en Lenin.
‘Franzi von Speck’, luidde haar bijnaam sinds de Olympische Spelen van Sydney, toen de Duitse letterlijk en figuurlijk aan overgewicht ten onder ging en zelfs een plaats de finale van de 200 vrij niet voor haar weggelegd bleek. Maar ‘Down Under’ nam het leven van Van Almsick tegelijkertijd ook een verrassende wending. In de eetzaal van het olympisch dorp ontmoette ze de Duitse handballer Stefan Kretzschmar, ook al zo’n vermaledijde topsporter die er niet in slaagde aan de hooggespannen verwachtingen te voldoen. In de halve finale van het olympisch toernooi tegen Spanje miste Kretzschmar in de slotfase bij een gelijke stand een uitgelezen mogelijkheid de Duitsers naar de finale te loodsen, waarmee ook hij de hoon van een gehele natie over zich heen kreeg.
Gedeelde smart bleek ook in Australië halve smart. Een hanenkam à la David Beckham, grote ringen in beide oren, piercings in neus en wenkbrauw plus niet minder dan elf tatoeages over het gehele lichaam konden niet verhinderen dat Van Almsicks hart smolt voor de handballer. Deze verklaarde zijn liefde door vrouw en kind in de steek te laten, een portret van Van Almsick, omringd door hartjes, op het al behoorlijk volle lijf bij te laten zetten en de tobbende zwemvedette zo ver te krijgen dat zij de training hervatte bij haar oorspronkelijke trainer Norbert Warnatsch. Al te hooggespannen waren de verwachtingen dan ook niet toen de Duitse in het Europabad aan een serieuze comeback begon. ‘Tussen sport en fitness’, heette het aan het begin van de gang boven een eerste, bescheiden voorbeschouwing op wat gedoemd leek uit te draaien op een mislukte rentree.
Met het stijgen van haar ster, steeg ook de grootte van het lettertype boven de steeds langer wordende verhalen. ‘Liebesdoping!’, heette het na het eerste goud op de 4 x 100 vrij. De 4 x 200 vrij was goed voor een fors ‘Franzi Festival’, gevolgd door ‘Een geil gevoel’ (citaat: Van Almsick) na de 100 vrij en ‘Formel Franzi’ als terugblik haar zege op de 200 vrij.
“Dit gevoel overstijgt dat van geluk”, klonk het gelukzalig uit de mond van de Berlijnse na haar overwinning van zaterdag. “Dit heb ik in mijn tien-jarige loopbaan nog nooit meegemaakt. Bij mijn eerdere successen was ik te jong, maar nu kan ik eindelijk genieten.”
Ook voor haar laatste Europese goud, op de 4 x 100 wissel van gisteren, was voldoende stof voor verafgoding voorradig. Zeker nadat Kretzschmar aankondigde voor iedere medaille een nieuwe ‘tattoo’ aan te laten brengen. ‘Voor Eeuwig’, heet dat een dag later waarschijnlijk in Duitsland.
